• 17 հուլիս, 2024
     Սերոբը - Աթաբեկ Խնկոյան

    Սերոբը - Աթաբեկ Խնկոյան

    - Սերո՛բ, - ասում է հայրը, - գնա հարևանից արշինը բեր, կտավը չափենք:
    - Է՛, բան չունես, հայրիկ, ի՛նչ նեղություն տանք հարևանին, ես գիտեմ, որ մեր կատուն պոչից մինչև ականջի ծայրը մի արշին է: Էլ արշինն ի՞նչ կանենք:
    - Սերո՛բ, Սերո՛բ, - ասում է հայրը, - ապրես, գնա հարևանից գրվանքանոցը բեր, պանիր կշռենք:
    - Է՛, բան չունես, հայրի՛կ, ա՛յ, մեր սատկած էշի սմբակը մի գրվանքա է:
    - Սերո՛բ, Սերո՛բ, դու ինձանից թեթև ես, մի դուրս վազի տես եղանակն ինչպես է:
    - Է՛, հայրիկ, էլ ի՛նչ գնամ, կուզես մեր շանը կանչեմ, թե մազերը չոր են, հո եղանակը պարզ է:
    - Սերո՛բ, Սերո՛բ, - շունչը կտրած ասում է հայրը, - հացը բկիս կանգնեց, ջո՛ւր, ջո՛ւր, ջո՛ւր…
    - Է՜, հայրիկ, - ասում է Սերոբը, - դու էլ ինչ դժվար բան կա, ինձ ես ասում…

    Կաչաղակը - Աթաբեկ Խնկոյան

    Կաչաղակը - Աթաբեկ Խնկոյան

    Նախորդը

    Ընկույզն ու որդը - Աթաբեկ Խնկոյան

    Ընկույզն ու որդը - Աթաբեկ Խնկոյան

    Հաջորդը

    Մեկնաբանել